Hoe een (ogenschijnlijk) moralistisch vingertje grote irritatie kan oproepen

Overigens heb ik heus wel eens het gevoel, om onder het dekbed te willen verdwijnen, of zoals onze Elsa, veilig in een rode doos met witte stippen met het deksel erop, wanneer ik mijn mening niet onder stoelen of banken wil steken. Het is natuurlijk veel veiliger, en voor mijn gevoelige aard beter om het gewoon voor me te houden, en me slechts bezig te houden met recepten plaatsen. Maar goed, dat vind ik niet altijd zo makkelijk.
Ik zag gisteren bij ‘Open Universiteit’ een college over de irritatie welke bijvoorbeeld vegetariërs vaak oproepen bij mensen. Ik vond het wel een interessant gegeven, en deze kun je natuurlijk doortrekken naar andere opvattingen die mensen erop na kunnen houden.
Stel je bent te zwaar en neemt een lekker stuk taart op de verjaardag van je vriendin. De ultra slanke dame naast je slaat het gebak af met de woorden “nee, dank je, ik wil even om mijn gewicht denken”
Ik durf er wat onder te verwedden dat jij je als veel voller iemand door haar veroordeeld en bekeken voelt. Ineens voel je je een beetje slecht over jezelf, (en je vindt haar een grote aanstelster)
En ook al stond je nog zo achter je besluit even lekker van een stukje gebak te genieten, dat kun je op dat moment niet zonder bijgedachten. Deze dame heeft jou niet veroordeeld, en alleen voor zichzelf beslist, maar toch is er een grote kans dat je haar hierdoor niet aardig vindt. Al is de afkeuring die je voelt niet van haar maar van jezelf.
Het viel me op dat een aantal mensen mij gingen ontvolgen toen ik een foto plaatste van een snackmuur in een supermarkt. Bij deze foto plaatste ik een opmerking dat ik zo’n snackmuur in een supermarkt, zo vlak bij scholen, een slechte gang van zaken vind.
Mensen die graag snacken, of wiens kinderen dat met regelmaat doen, voelen zich door de mening die ik daarover heb, veroordeeld. Voor hen was ik ineens een erg irritant persoon, die anderen op hun gedrag wilde aanspreken. Dat is natuurlijk niet zo, en leeft alleen in hun eigen hoofd. Wanneer je er eigenlijk nooit zo mee bezig bent, zal ik daarmee niet zo snel in je irritatie-aura zitten.
Zo halen vegetariërs en veganisten zich ook vaak de ergernis van vleesminnenden op de hals, enkel en alleen door uit milieu,- dierenwelzijn- en/ of gezondheidsoverwegingen geen vlees of vis (meer) te willen eten. In het bijzijn van vegetariërs/ veganisten voelen deze mensen zich slecht wanneer ze wel dat worstje eten, het geeft ze een ‘niet ok’gevoel’
Omdat ze zich niet slecht over zichzelf willen voelen, vinden sommigen het makkelijker om vegetariërs en veganisten irritant te vinden en bemoeizuchtig.
Wanneer je als roker in gezelschap bent van een aantal niet-rokers, en je strijkt neer op een terras, dan vind je het moeilijk om een sigaret op te steken, ook al zit je buiten. Je voelt je toch, ondanks dat niemand zich er misschien over zal uitspreken, en je rookgedrag misschien niet eens zullen afkeuren slechter dan zij. Dan is het toch beter toeven met rokers onder elkaar. Iedereen lekker slecht bezig, dat schept een band. Daarom zoeken we natuurlijk ook graag het gezelschap van gelijkgestemden. Terwijl het ook wel verhelderend kan werken eens van gedachten te wisselen met anders-denkenden.
Irritatie en ergernis heeft eigenlijk zelden met het gedrag van anderen te maken, maar is meestel eerder een wake-up-call voor jezelf volgens mij. Wat natuurlijk ook weer niet voor alle ergernissen geldt.

Laat reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.