Aan hen die zullen zeggen ”meid, dat hebben wij nou ook weleens, je weet wel, van die dagen”..

Volgens mij is het typisch iets voor vrouwen, ineens in de twijfelmodus schieten over je eigen kunnen, en voorheen behoorlijk geaccepteerde zaken
Ineens vind je dat je eigenlijk helemaal niet zo bijzonder kunt koken, dat het er behoorlijk “by the girlnextdoor-achtig” uitziet. Al denk ik dat mijn buurvrouw het daar volstrekt mee oneens zal zijn. Dat je vervelende klusjes wel erg ver voor je uitschuift, zodat deze met de dag nóg een beetje vervelender worden zodat je ze dan maar helemaal niet meer doet.
Die nieuwe zwarte broek die andere (verstandige) vrouwen natuurlijk eerst een nacht in een emmer water met azijn zouden hebben gezet, en dat jij dat natuurlijk weer vergeet te doen, zelfs niet eens een scheutje azijn bij het wasmiddel, zodat jouw broek enigszins minder diepzwart uit de was komt dan zou moeten. Dat je naar je opticien teruggaat omdat je pas aangeschafte lenzen zo beroerd zitten, terwijl je eigenlijk ook wel had kunnen weten dat je lenzen beter niet binnenste buiten kunt dragen. Dat die linnen blouse die zo mooi stond in de winkel, kreukt als een malle, en dat je dat diep van binnen wel wist, maar het dan toch koopt.
Dat je haar waar je zo trots mee van de kapper bent gekomen, er na er zelf mee in de slag te zijn geweest, er in de paskamer ineens een stuk minder florisant uitziet. Omdat het namelijk sterk de neiging heeft tot pluizen, en dan geholpen worden door een verkoopster van mijn leeftijd, bij wie dat geenszins het geval is, …zucht.
(Door de zeldzaamheid van loshangend haar zie hier een fotootje van nét na kappersbezoek) Gelukkig kan t altijd leuk in een losse knot.

Kritische blikken op jezelf gericht, eigenlijk ben je verre van je eigen beste vriendin. Want zo’n vriendin hadden we allang aan de dijk gezet,  met haar eeuwige gezeur. Want is er iemand anders die kritischer je eten proeft? Je van top tot teen opneemt? Hè wat stom roept bij een simpel vergeet-momentje? Soms zijn er dagen dat ik deze zogenaamde vriendin blijkbaar weer in mijn hart heb gesloten.
Ik denk , nee ik weet zeker dat ik haar maar eens grondig ga onderwerpen aan een kritisch zelfonderzoek.

Laat reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.